| !3eeR's profile!3eeRyty ~[I][n]~ My..[L...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
!3eeRyty ~[I][n]~ My..[L]i[f]e..!!March 28 ฝึกงาน!!!!วันที่ 1 เมษยน นี้ ข้าเจ้าต้องไปฝึกงานแล้ว ที่ไหนอ่าเหรอ? ปตท.เคมิคอล (PTT Chemical) ที่ระยองน่ะ นิคมมาบตาพุด แหล่งอุดมไปด้วยอุตสาหกรรม เพื่อนจะเป็นสาวโรงงานแล้วนะเว้ย 55+ สำหรับใครเข้ามาเอารูปแล้ว ได้อ่าน อยากบอก รักนะ อิอิ แล้วเจอกัน ..นะ พระแม่10 ที่งานบวช ปูน..อิอิ เพื่อนๆ ใครที่ไม่มี HI5 เรา เพราะว่าใช้อีกเมล์สมัคร hi5 น่ะ รักนะทุกคน รักด้วย Route66 I Love HipHop 55+ December 09 ความยาวนานที่ไม่ได้อัพเดตนานมากแล้ว ที่ไม่ได้อัพบล็อคนี้
คงเพราะม่ายมีใครอ่านละมั๊ง
อารมณ์มีอะไรในชีวิตเยอะแยะ
เห้อ จะสอบแล้ว ตั้งใจๆ อ่านจนจะอ้วกเลยล่ะ
ทำไมเรียนไรเยอะจังง่า August 25 Universiade 24th Bangkok 2007Universiade 24th Bangkok 2007
My name is BEER.
But Zolo call me VIKTOR! VIKTOR! I take care about swimming of UKRAINE team.
The frist time I don't like this country.
Now!! I wanna say I LOVE UKRINE!!
You still in my heart forever.
พล่าม เพ้อ ฝัน ละเมอ
หลังจากที่ได้มีโอกาสไปทำงานกีฬามหาวิทยาลัยโลก ฤดูร้อนครั้งที่ 24 หรือ
Universiade 24th Summer at Bangkok 2007
ในตอนแรกไม่อยากไปทำเลยอารมณ์กึ่งโดนบังคับ
แต่วันนี้อยากพูดว่า ขอบคุณ อ.จุ๊บ มาก ถ้าอาจารย์ไม่ด่าวันนั้น
จนทำให้พวกเราได้ไปทำงานนี้ วันนี้คงได้แต่พูดว่า เสียดายที่สุด
มีหลากหลายอย่างทั้งดีและไม่ดี ให้บันทึกความทรงจำ
เรื่องไม่ดี ฉันคิดว่ามันมีน้อย จนฉันไม่รู้สึกเลยก็ได้ว่า มีอะไรที่ไม่ดี
หรือเพราะฉัน ตาบอด จนมองเห็นทุกอย่าง ดี และ สวยงามไปหมด
วันแรกๆของการที่ไม่มีงานทำ ต้องไปนั่งเฝ้านักกีฬาว่ายน้ำซ้อม ซึ่งมีกัน สี่ คน กับ โค้ช สอง คน
ลืมบอกไป เราดูแลทีมว่ายน้ำ ของประเทศยูเครน
เห้อ วันแรกๆ เจ๊อยากจะบ้าตายเพราะว่า โค้ช พูดอังกฤษได้น้อยมาก แต่พอคุยรู้เรื่อง
และด้วย ยูเครน เป็นประเทศที่แยกมาจากโซเวียต ใช้ภาษารัสเซีย
ถ้าใครเคยฟังคนรัสเซียพูดอังกฤษ จะรู้ว่าฟังยากมาก
จากนั้น ก็มีนักกีฬาตามมาอีก ยี่สิบกว่า คน เห้อ อยากจะบอก
ทีมว่ายน้ำเค้าไม่ค่อยต้องการเราสุดริด คงเป็นเพราะเราพูดรัสเซียไม่ได้ด้วยมั๊ง
แต่นักกีฬาบางคนก็พูดอังกฤษได้นะ แจ่มอยู่ อยากบอกอีกอย่าง จะว่าไปนักกีฬาว่ายน้ำเราก็มีหล่อนะเนี่ย ฮ่าๆ
พอวันพิธีเปิด วุ่นวายได้อีกอ่า แถมเราเจอเรื่องซวยอีกแต่ก็เอาตัวรอดมาได้ เห้อโล่ง
ก้ดีนะพิธีเปิด มีน่าเบื่อบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง แต่ที่คิดคือ ก็ดีได้กว่านี้อีก
พอเข้าการแข่งขันจริงๆ ต้องตื่นแต่เช้ามานั่งเฝ้าเค้าซ้อม ความจริง มากับไม่มาไม่ต่างกัน
แต่รู้วึกว่าต้องมา พอแข่งก็นั่งดู บ่ายก็มาดู ดูแต่ไม่เทค อะไรเค้าสักอย่าง
ไม่รู้ว่าเพราะ อะไรเหมือนกัน แต่เราก็พยายามแล้วนะ เสนอตัวเต็มที่
ชีวิตแรกๆช่วงนั้น คือ ดูซ้อม ดูแข่ง กินข้าว แข่งรอบชิง กินข้าว สิงที่ อินเตอร์โซน กลับหอ นอน
เบื่อมากๆๆ ชวนไปเเที่ยว ทีมกูก้ไม่ไปสะงั้น ม่ายเป็นไร มีงานเพิ่มคือการไปเชียร์ วอลเล่ย์บอลชายยูเครน
กรี๊ด ของเค้าดีจริงว่ะ แต่เล่นมันส์ เชียร์มันส์มากเลย ช่วงนี้ค่อยรู้สึกว่าชีวิตกูมีอะไรทำและ
มีโอกาสอย่างนึง คือรู้สึกว่าว่าง เลย นั่งรถไปฟิวเจอร์รังสิต เจอฝรั่งถามเลยเอาว่ะไปกับมันเลย
ก็พาไป ชื่อ MANTAS DILYS เป็นนัก Athletic เล่น Triple jump จากประเทศ LITHUANIA
สาบานได้ว่า ผู้ชายคนนี้ทำให้ฉันหลง เกิดมาสาบานอีกที ไม่เคยเจอผู้ชายที่ไหนจะเทคแคร์ผู้หญิง
ได้ดีขนาดนี้ แล้วแบบสุภาพบุรุษ มากอ่ะ เห้อ แต่ว่าไม่ได้ชอบ นะ จบจากวันนั้นก็จากกันไป
กิจกรรมที่ชอบที่สุดของฉันคือ การนั่งยามค่ำคืนมองผู้คนที่ อินเตอร์โซน
มันได้เต้น ได้มอง มีความสุขว่ะพูดจริงๆ
กลับมาที่ทีมว่ายน้ำก่อนดีกว่า เจ้าแม่เรียก ทุ่งดอกกระเจี๊ยวบาน แสนสำราญธรรมศาสตร์
ฮาว่ะ วันที่ไปส่งไม่เศร้าเลยแอบง่วงเพราะว่าไม่สนิทด้วยมั๊ง เค้าเลื่อนไฟท์ให้กลับเร็วขึ้นด้วย
แต่ก้ได้ถ่ายรูปคู่อยู่บ้าง ส่วนเหรียญ ถือว่าได้เยอะนะ เพราะทีมเค้าก็ใหญ่เหมือนกันแหละ
ส่วนวอลเล่ย์บอล หลังจากนัดนั้น ก็ไปเชียร์ตลอดประหนึ่งว่ากูดูแลทีมนี้ เชียร์จนเค้าด่าว่า โกงชาติ
แต่ขอโทษ กูไม่รู้สึกอะไรหรอกเพราะ ว่า ถือว่า เราทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด และแสดงน้ำใจนักกีฬา ความมีน้ำใจของเจ้าภาพสู่สายตาชาวโลก
เวอร์ไปไหม นี่กู ส่วนวันที่วอลเล่ย์กลับไปส่งที่สนามบิน ได้รูปกลับมาเพียบ ก็เสียดายเหมือนกันนะที่ต้องส่งเค้ากลับไป
พอนักกีฬากลับกันหมด ถือว่าว่างอย่างแท้จริง แต่ช่วงหลัง มารู้จักกับ โซโล เป็นนักกรีฑาวิ่ง สิบ โล อ่าเมิง
ก่อนหน้านี้ปลื้ม วิกเตอร์ ไง เป็นนักกีฬาเหมือนมาร์คแหละ ได้เหรียญเงินด้วยน้า
เป็นเพื่อนกับ โซโล จนวันนึงโซโลรู้ว่าชอบวิกเตอร์ ฮ่าๆ ล้อกันใหญ่ ทำให้ได้สนิทกับโซโลเลย
โชคดีจริงๆ จนวันที่พวกนี้จะกลับ แกฉันเศร้า ขอบคุณโซโลมากที่ช่วยฉันให้ได้ทำอะไรกับวิกเตอร์
แม้มันจะเล็กน้อยมากๆก็ตาม วันที่ไปส่ง วิกเตอร์กับโซโล บอกตรงๆเศร้ามากๆอ่ะ
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร คงเพราะคิดว่านี่เป็นการเจอครั้งแรกและครั้งสุดท้ายในชีวิต ละมั๊ง
สิ่งที่อยากบอกตอนนี้ที่สุดคือ อยากเจอ วิกเตอร์กับโซโลที่สุดเลย
ไม่อยากให้จบเลย งานกีฬามหาวิทยาลัยโลก
แต่มันก็จบไปแล้ว เหลือไว้แต่ความทรงจำดีดีที่ฉันจะจำมันไปตลอดชีวิตของฉัน
ป.ล. เชื่อม่ะว่าตอนนี้ ชอบมองฝรั่ง แล้วไม่ค่อยชอบคนไทยไปแล้วอ่ะ
แม้กระทั่งคนที่ฉันชอบมาตลอด มองมันมาคนเดียวตลอด ตอนนี้บอกตรงเฉยๆกับมันแล้วอ่ะ
ไม่ใช่ไม่ชอบนะ ก็ยังชอบอยู่ แต่ก็คงจะไม่ดิ้นรนอะไรไปมากกว่านี้แล้วล่ะ
อยากบอก ฉันจริงใจกับแกเสมอนะ ฉันไม่รู้หรอกว่าแกเคยจริงใจกับฉันรึเปล่า
แต่ก็ขอขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ ยังงัยแกก็ยังเป็นคนพิเศษของฉัน
สุดท้าย
อยากไปยูเครน อยากเรียน รัสเซีย
อยากเจอวิกเตอร์ กับ โซโล ฉันรู้เมื่อไหร่ที่หลับตาเราจะพบกันเสมอ June 30 กลับมาแล้วกลับมาแล้วจ้าาา
ความจริงกลับมาได้ตั้ง สอง อาทิตย์แล้วล่ะ
แต่ว่าก็เพิ่งได้มาอัพบล็อคแหละ
ซื้อของฝากมาเพียบ จนตอนนี้ให้ไม่ถูกคนแล้วอ่ะ
กว่าจะเจอแต่ละคนทำไมมันยากลำบากจัง
เจอหน้าหลานรหัสแล้ส ไม่รู้สิ ดูน้องเค้าเครียดๆจัง
ไม่รู้จะ เข้ากันกับ สาย รหัสสุดแปลกเราได้ป่าววว
กับมาก็กินๆๆแต่แทนที่จะ อ้วน กลับ ผอม คับพี่น้อง
ผอมมากเลยตอนนี้อ่า ทำไงดีให้อ้วน
ดำอีกต่างหาก มีไรดีมั่งว่ะกู แสร๊ดดดด
เมืองไทยร้อนชะมัดเลย
ตอนนี้มีอะไรให้คิดตั้งมากมายก่ายกอง
ทั้งเรื่อง บ้านบี ฝึกงาน คนคนนึง เรียน สอบ
เห้อ กลุ้มใจ จัง
ม่ายมีไรอัพเลย อ่า หิว ข้าวจังไร้สาระได้อีกกู
อ่อ ส้มตำ ไอ้คุณขี้เมา บอกว่า จะเลี้ยง ได้ข่าวว่า ยุ่งได้อีก จะได้กินไม๊น่อ
ป.ล.
คิดถึง ณ สงขลา จังเลย เมื่อไหร่จะได้เจอกันอีกง่า พี่พริก พี่โดนัท พี่ปุ๋ย จะได้เม้าท์ พี่เอฟ ติ่มซำ ไม่นานเกินรอนะ
เจ๊ยิม ไม่เจอเลย ไม่ได้เม้าท์เลย คิดถึงๆๆๆๆ
พี่วุด ไม่ได้คุยนานแล้ว คิดถึงจังเลย ไม่มีคน จิก กัด ด่า
พี่อิท ชีวิต เป็นไงมั่ง จะเข้ามาอ่าน บล็อคน้องไม๊เนี่ย
สุดท้าย มีคำถามมากมายอยาก คุย และ ถาม คนคนนั้น แต่ว่า ทุกสิ่งทุกอย่าง ฉันไม่สามารถพูดมันออกไปได้เลย
มะปราง เด็กที่น่ารักที่สุด คิดถึงน้องจังเลย
พี่แมค ก่า พี่หมอ พี่กิ้ง คิดถึงน้า ไม่มีเบอร์เลย May 17 ภายในใจของ"ฉัน"วันนี้ "ฉัน" ขอระบาย สิ่งทุกสิ่งที่ "ฉัน" อัดอั้น
ฉัน เหนื่อย
ฉัน เบื่อ
ฉัน เซ็ง
ฉันอยากกลับบ้าน
ฉันเกลียดคนที่นี่
ฉันรู้ซึ้งของความเป็นคนแล้ว
ฉันคิดถึงเธอ
ฉันรอคอยเธอ
ฉันไม่กล้าบอกเธอ
ฉันรักเธอ
ฉันรู้มันเป็นไปไม่ได้
ฉันรู้ว่าทุกวันนี้ก็ดีที่สุดแล้ว
ฉันขอบใจเธอมากๆ
ฉันรักเธอ ฉันอยากบอกเธอ อีกครั้ง
ฉันอดทนมามากแล้ว
ฉันใกล้จะหมดมันแล้ว
ฉันไม่ไหวแล้ว
ทำไมเรื่องไม่ดีทุกอย่าง ต้องเกิดกับ ฉัน เพียงคนเดียว
ฉันไม่มีใครปลอบโยน
ฉันคิดถึงพ่อกับแม่
ฉันคิดถึงบ้าน
ฉันคิดถึงทุกสิ่งดีดีที่เมืองไทย
ฉันพยายามจะคิดหาสิ่งดีดีของที่นี่
ฉันมองเห็นแต่สีดำ
ฉันเครียด
ฉันเริ่มรู้ตัวเหมือนฉันจะเป็นบ้า
ฉันอยากพูดคำว่า "ขอโทษ"กับพ่อแม่ที่ฉันไม่สามารถทำอย่างที่พูดไว้ได้
ฉันเริ่มท้อ
ฉัน ผิด ในทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าฉันจะทำดีแล้วแค่ไหน
ฉันเลวเอง
ฉันร้องไห้เกือบทุกวัน
ฉันควรทำไงดี
ฉันทำอะไรได้บ้าง นอกจาก อดทน
ฉันทำได้อีกอย่างคือ รอเวลากลับบ้าน
เพราะฉันเป็นเด็กไทยใช่มั้ย ฉันถึงโดนอย่างนี้
ใช่สิฉันไม่ใช่พวกมัน
ฉันอยากมีเธอเคียงข้าง แค่ยืนอยุ่ข้างๆก็พอ
แต่ว่า ฉันหันหน้ามองเธอ เธอกลับยืนหันหลังให้ฉัน
ฉันทำได้เพียงแค่นี้ แค่มองเธอ
และเธอก็ไม่เคยจะมองมา เพราะว่าฉันเป็นแค่คนรู้จักของเธอ
ฉันอยากคุยกับเธอ
ฉันอยากจะเป็นบ้าแล้ว
ฉันมาทำอะไรที่นี่
โลกของฉันที่มีแต่เธอ กับ โลกของเธอที่ไม่เคยมีฉัน
ไม่ใช่ว่าฉันมองสิ่งรอบข้างเลวร้าย แต่มันเกินที่จะอดทน
ฉันทำอะไรได้บ้าง นอกจากก้มหน้ารับชะตากรรม
ฉันได้แต่คิดว่า ฉันติดหนี้พวกเขาไว้ ฉันคงต้องรับกรรม
ฉันอยากให้เธออ่านหน้านี้ของฉัน
แต่ฉันรู้ว่าเธอไม่อ่านมัน เพราะฉันไม่มีค่าพอสำหรับเธอ
ฉันบ่นมามากพอแล้ว
ฉันน่าจะพอสักที
ฉันควรจะอดทนให้มากกว่านี้
ฉันไม่เคยรักตัวเองเลย
นู๋ ขอโทษ นู๋ไม่เคยดีสักอย่าง
March 27 First time in USAสวัสดีคับพี่น้อง
ขณะนี้เป็นวันที่ 24 มีนาคม 2550 เวลา 12.20 น.
ข้าพเจ้า อยุ่ที่ Microtel Inn & Suites
Atlanta , Georgia , USA
อ่าเข้าเรื่องดีก่า
มาถึงนี่เป็นอาทิตย์แล้วแต่ก้ยังไม่ได้ทำงานสักที
เพราะเอกสารที่ต้องทำมันวุ่นวายจังเรยเนาะ
ก้เพราะว่าทำงานในสนาม บินเลยคิดว่ามันคงยุ่งยากละมั๊ง(รึเปล่า)
งานที่ได้ทำเป็นร้านแบบ retail shop อารมณ์แนวๆขายของชำ
หนังสือ ขนม น้ำ กระจุกกระจิก ประมาณนั้น
มานี่เนื่องจากไม่ได้ทำงาน เลย เที่ยว เที่ยว และ เที่ยว
แต่เนื่องจากไม่มีเงินมากพอ เลยต้องเที่ยวอย่างประหยัด สถานที่ไหนที่ต้องเสียตัง เลย อดไปก่อน
ไปเปิดบัญชีมาด้วย แบงค์แม่งโคตรหรู Bank of America
คนไทยที่มาที่นี่เยอะแยะมากมาย จนตอนนี้เริ่ม จำไม่ไหว เยอะเกิ๊น
ก้ดีช่วยเหลือกันดี แต่ถ้า เห้นว่าเราไม่เหมือนเดิมหรืออะไร
คงเพราะ เราชอบ สันโดษ ละมั๊ง
บางทีก็ไม่ชอบอยุ่กับคนหมู่มาก และอีกหลายเหตุผล
ไปวัดไทยที่นี่มาด้วย มีที่เดียว ก็เป็นวัดเล้กๆไม่เหมือนบ้านเราหรอก แต่ดุอบอุ่นดีนะ
อารมณ์เหมือนบ้านบนเชิงเขาอะไรอย่างนั้น
ม่ะวันเสาร์ก่อนไปงาน St.Patrick's Day
เป็นวันชาติไอริส อ่ะ ผู้คนผิวขาวๆ ใส่ชุดสีขาว แปลกๆ ทั่วบ้านทั่วเมือง ได้บรรยากาศเมืองนอกสุดๆ
ก็มีการแสดงเต้น Tap บนเวที และก้มี พาเหรด
ไปทันดุแค่พวกรถอ่า เด๋วจาลงรูปไว้ให้นะ
วันวันตอนนี้ก็ไม่มีไรทำ นอกจากหาที่ถ่ายรูปสวยๆ
กับการไปซื้อของกินมาประดับห้อง หุหุ ของกินเยอะมาก
พวกของที่ฝรั่งมันกินอ่าเราไม่ค่อยได้กินหรอกนะ ก้กินแค่ชนมปัง
เพราะ ก้อกิน ข้าวแทบทุกวันอ่า หุงเองบ้าง ซื้อกินบ้างแต่ซื้อ่าแพงโคตร
เมืองที่เราอยุ่มีแต่คำดำ กับ ดำมากๆ เพราะเราอยุ่ทางตอนใต้
แต่ถ้าไปเหนือๆของเมืองก้อจะมีขาวๆ
ส่วนในสนามบินก้อจาเจอคนขาวมากก่า
แต่ถ้าเข้าไปใน concourse นะก็จะเจอแต่ขาวๆ หล่อๆ ค่ะคุณ
กิจกรรมเด่นๆของทุกๆวันก็คือการเล่นไพ่ ทั้งสลาฟ ป๊อกเด้ง อะไรยังงี้เป็นต้น
วงไพ่อิฉันก็โคตรเมามันค่ะคุ๊ณ เล่นกันตาละ เซ็น(เพนนี)
ก็คือ 1/100 Dollar
หรือเท่ากับ 0.35 บาทไทย
โคตรถูกแต่มัน ค่ะ เอามันส์
ส่วนใครบางคนที่ด้รับการโทรไปของข้าพเจ้ามิต้องเป็นห่วงเพราะ ค่าโทร นาทีละ หนึ่ง เซ็นต์
โคตร ชิล คับ พี่น้อง
ตอนนี้ได้แต่รอทำงาน
อยากบอกว่า สบายดี ไม่ต้องเป็นห่วง
ที่นี่ก็สนุกดี โดนัท อร่อยเหี้ยแล้วคุณจะลืม ไปเลย ฮ่าๆๆๆ
สุดท้าย
คิดถึง พ่อแม่ มากมาก
คิดถึงเพื่อนทุกๆคน ที่อยุ่ในทุกๆที่
คิดถึง คุณหมอ ที่อยู่แสนไกล
คิดถึง เธอ เป็นพิเศษ อยากบอกให้รู้
คิดถึงพี่ๆน้องๆที่รัก
คิดถึง อาหารไทย ขนมไทย
คิดถึงทุกสิ่ง
ไปดูรูปใน เสปซ นะ
รักทุกคน นะ
รัก ด้วย |
||||
|
|
